Herinner je die leerkracht nog, die je nooit een tien gaf, omdat ‘het altijd nog wel beter kon’? Hij had vast de beste intenties, want stel je voor dat je zou stoppen met je best doen als je een tien had gehaald. Maar goed, niet leuk dus. Toch betrap ik me er nu zelf op, dat ik mijn kinderen vaak vertel hoe ze iets nog beter of nog mooier kunnen maken. En daarmee zeg ik dus eigenlijk; het was niet goed genoeg.

Ik had zelf als kind enorme faalangst. Vooral op de middelbare school, ik bleef eindeloos leren voor een proefwerk, was doodsbang voor het resultaat en bleek dan altijd een goed cijfer te halen. Tot ergernis van mijn klasgenoten, die dachten dat ik die cijfers moeiteloos behaalde. Want iedereen wist dat ik slim was, behalve ikzelf. Ik legde de lat veel te hoog voor mezelf en had weinig tijd voor leuke dingen.

Toen ik ging studeren groeide ik uit tot een ware perfectionist, en samenwerken was absoluut niet mijn favoriete vak. Wat nou als mijn studiegenootje minder haar best deed? Dan zou ik ook een lager cijfer krijgen! Eigenlijk best hoogmoedig, als ik er aan terugdenk. Maar toch zag ik dat toen niet als een slechte eigenschap. Het is toch goed om te streven naar het beste?

Vorige week deed ik een zelf-evaluatie waarbij ik aan moest vinken op welke punten ik nog moest groeien in zelf-respect en grenzen stellen. Nu waren dat bij mij nog best wel veel punten, maar eentje sprong er toch echt wel uit:

‘Ik ben tevreden met wat goed is en sta mijzelf niet toe ontevreden te zijn als ik het beter zou kunnen doen’

Ik moest het drie keer lezen. ‘Tevreden zijn als het beter zou kunnen.’ Wat?! Alles in mij protesteerde. En toen dacht ik, misschien hebben ze wel gelijk. Misschien mag het soms ook wel wat minder zijn. Gewoon goed is ook goed.

In het huidige social media tijdperk zie je de hele dag beelden van perfectie voorbijkomen. Je huis, je outfit en zelfs je eten wordt vergeleken. De lat ligt hoog. Maar ook in je vrije tijd moet je presteren. Je tekeningen, je dans, je zang… alles moet perfect. We zijn zo bezig met hoeveel ‘likes’ we krijgen, dat zelfs tieners en jongeren met burn-out klachten rondlopen. Dat is toch niet normaal?

Neem nou deze taart. In mijn ogen was hij niet echt gelukt, want, hij leek niet op het plaatje. Ik vond het echt moeilijk om het plaatje dat in mijn hoofd zat los te laten en tevreden te zijn met ‘gewoon goed’. Gelukkig vonden man en kinderen hem wél mooi, en was hij heel lekker!

Dus lieve mensen, laten we eens genoegen gaan nemen met gewoon goed. Je baby’s eerste verjaardag kan ook heel erg leuk zijn zonder die smash cake en fotosessie. (Maar als je daar zin in hebt, moet je het vooral doen). En ook al word je afgewezen op een auditie; blijf lekker zingen. Je hebt geen podium nodig om te dansen. Blijf vooral je best doen, maar wees tevreden met wat ‘gewoon goed’ is. Dan ga je zeker meer genieten!

Lizzy

Hi, ik ben Lizzy. 10 jaar getrouwd en moeder van 4 kinderen. Creatieve duizendpoot, gezellige kletskous, dromer, herstellend perfectionist. Gek op Gods schepping en altijd op zoek naar natuurlijke middeltjes voor health & beauty. Fun fact: Ik dans tijdens het tanden poetsen en zing tijdens het koken. Na 10 jaar in het buitenland probeer ik weer een beetje in Nederland te aarden.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLDutch