“Terwijl ik achter mijn bureau zit in onze flat in Kiev, omringd door hoge, grijze gebouwen, kan ik me moeilijk voorstellen dat we een half jaar geleden nog in een klein huisje in East-Sussex, Engeland woonden, omringd door groene velden, bomen en schapen. Tegelijkertijd kan ik ook niet geloven dat we alweer 3 maanden in deze flat wonen en niet in hoeven te pakken. We blijven hier voorlopig. We hebben veel gereisd vorig jaar*; we woonden in Tadzjikistan, Oekraïne, Nederland en Engeland. En ergens tussendoor werd Anna geboren. Het was de bedoeling dat het een ‘sabbatsjaar‘ zou zijn, maar we begonnen pas een beetje tot rust te komen toen we eind van het jaar in Engeland woonden.

Rust was iets dat ik moest leren. Natuurlijk hadden we drie kleintjes die aandacht nodig hadden, maar het was goed om weg te zijn van alles, omringd door de natuur. De eerste 3 weken, in september, waren we gezegend met heerlijk nazomerweer en konden we elke dag genieten van het buitenzwembad. Maar in mijn hoofd kwam ik niet tot rust. Ik klaagde over ons kleine keukentje en het ontbreken van een eigen wasmachine en ik maakte me zorgen om onze financiën. Want het leven in Engeland was duur. Maar het ergste was nog wel dat ik continue aan het nadenken was over hoe we ervoor konden zorgen dat we geestelijk verfrist zouden worden. We mochten onze tijd daar niet verspillen! Dit alles leidde to veel ruzie in huis. Dat was pas tijdverspilling.

Op een bepaald moment herinnerde ik me dat ik in de kerk iets gedeeld had over het tellen van je zegeningen. En dat was dus precies wat ik moest gaan doen. Aan het begin van het jaar had ik doelen voor mijzelf gesteld. Beter luisteren, meer liefhebben, dansen, aanbidden, lezen… en dankbaar zijn. Ik zette een grote cirkel om het woord ‘dankbaar’. Want ik wist dat ik daar moest beginnen als ik wilde stoppen met kritiek leveren, zorgen maken en klagen. Dankbaarheid zou mij helpen groeien.

Het eerste wat ik op mijn ‘count your blessings‘ lijstje zette, was BRAMEN. Ons huisje was namelijk omringd met bramenstruiken. In het begin plukte we er een paar en aten ze meteen op. Toen ontdekte we dat er echt heel veel waren en besloot ik wat in te vriezen voor later. Op één dag plukte we er met het hele gezin zoveel, dat ik 2 potten jam kon maken. Ik bedacht wat een geweldige voorziening dit was. Bessen zijn lekker en gezond en erg duur in de winkel. En wat een mooie ervaring voor de kinderen, zelf fruit plukken! Hierna volgde zegen na zegen;

  • Een leuke kerk die doordeweeks een kinderprogramma organiseerde. De ouders konden koffie drinken terwijl de kinderen samen speelden.
  • Ik mocht één keer per week de was bij de buurvrouw doen zodat ik niet steeds naar het washok hoefde te lopen.
  • We ontvingen een aantal giften, waardoor we weekendretraites bij konden wonen die gericht waren op geestelijk en emotioneel herstel.
  • In de kerk vonden we een ouder echtpaar waarmee we over ons huwelijk konden praten.

dankbaarheid verandert je houding

Dankbaarheid verandert je houding. Door de kleine dingen te waarderen, neemt onze blijheid toe en zijn we nog gelukkiger wanneer we grotere dingen ontvangen. Door dankbaarheid zie je de zon door de wolken heen schijnen en zie je de bloemen tussen het onkruid. En mensen zijn liever bevriend met iemand die dankbaar is dan iemand die altijd kritiek heeft.

Er waren ook dagen dat ik ging wandelen, omringd door de schoonheid en kleuren van de herfst, maar alleen donkere wolken zag. Toch bleef ik God danken en prijzen voor de prachtige dingen die Hij gemaakt heeft. Voor het leven dat Hij geeft. Voor de kleine dingen. En de grote natuurlijk. Hoe meer ik God ging danken, hoe meer rust ik vond.

Ook hier in Oekraïne blijft God ons verassen met kleine, onverwachte zegeningen . Een vriendin gaf me laatst een grote pot met multivitaminen voor de kinderen. Ze wist niet, dat precies die dag onze vitaminepilletjes op waren geraakt en ik geen geld had voor nieuwe. De tranen stonden in mijn ogen.”

*Dit is de vertaling van een blog die ik 3 jaar geleden schreef op mijn engelstalige blog www.littlehiddentreasure.wordpress.com, (klik hier voor het originele artikel.) Ik woonde toen nog in Oekraïne. Inmiddels wonen we in Nederland, hebben we 4 kinderen en vraag ik de kinderen regelmatig aan tafel waar ze dankbaar voor zijn. Ik geniet zo van hun antwoorden! Voor de zon, voor mijn vrienden, voor mama, voor het eten en ‘voor het ijsje dat ik straks krijg’ (oh ja, is dat zo?)

Waar ben jij dankbaar voor? Laat het weten in een berichtje hieronder!

Lizzy

Hi, ik ben Lizzy. 10 jaar getrouwd en moeder van 4 kinderen. Creatieve duizendpoot, gezellige kletskous, dromer, herstellend perfectionist. Gek op Gods schepping en altijd op zoek naar natuurlijke middeltjes voor health & beauty. Fun fact: Ik dans tijdens het tanden poetsen en zing tijdens het koken. Na 10 jaar in het buitenland probeer ik weer een beetje in Nederland te aarden.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

nl_NLDutch